Gratiasspace

De Duitse machtige arm van de wet op het water bezorgd me alleen al bij het zien rode vlekken, stuipen en andere oncontroleerbare uitingen. Daar ben ik niet mee geboren, daar zit natuurlijk een lange geschiedenis van controles en onprettige ontmoetingen aan vast. Ik ga u daar niet mee vermoeien, maar de afgelopen week wil ik wel even schetsen. Vrijdag komt de politie van Münster aan boord; diepgangcontrole. De beste man loopt de ijken langs en verrek: we liggen niet te diep. Hij vraagt mij om de maximale diepgang even op de ijk te zetten en hij besluit om het daarbij te laten. Keurig.

Zaterdag komt de politie in Minden aan boord; grote controle. Scheepspapieren, diepgang, vaartijden en machinekamer. Alles in orde. Ongekend. Wel vraagt hij mij om de maximale diepgang even op de ijk te zetten en hij besluit om het daarbij te laten. Keurig.

Maandag komt de politie in Haldensleben aan boord; diepgangcontrole. De beste man loopt de ijken langs en verrek: we liggen voorop twee centimeter te diep. Bij een nauwkeurige bestudering van de meetbrief komt deze diender er achter dat we vijf ton meer in hebben als op de toegestane diepgang mogelijk is. Vijf ton, beste mensen, komt gemiddeld neer op driekwart centimeter. Er werd serieus overwogen om het schip stil te leggen. Maar zover, liet hij goedmoedig weten, liet hij het maar niet komen. Wel vraagt hij mij om de maximale diepgang even op de ijk te zetten. Hij besluit het daar niet bij te laten en geeft er een waarschuwing voor. Over vier weken nacontrole.

De economische crisis hier aan boord stelt echt niets voor in vergelijk met de crisis die uitbreekt bij het zien van alles wat lijkt op een politieboot. Valt niet mee in het jachtseizoen.

Duitsers zijn dol op ‘rechtdoor’. Even lekker generaliseren hoor, toch een van mijn hobby’s. Je ziet die eigenschap als je over de Duitse Autobahn rijdt: rechtdoor. Zo ook hun kanalen: rechtdoor. Het Mittelandkanal is wel een heel sterk staaltje van de Duitse ‘immer geradeaus’ fetisj. Driehonderd kilometer ‘rechtdoor’. Op dit moment zit ik op kilometer 225 en begint mijn geest het te begeven onder de enorme druk van eentonigheid. Ik moet altijd glimlachen om mensen die denken dat we een spannend en uitdagend beroep hebben. Alhoewel….sinds onze inkomsten met zo’n beetje de helft gedaald zijn door een paar grappenmakers die in Amerika huizen kochten zonder geld, zit er wel wat spanning en uitdaging in. Maar dat terzijde. 

We zijn nu met een grondstof voor dakpannen op pad naar de omgeving van Maagdenburg. Op de losplaats gaan we na leegkomst laden voor Spyck, en dat ligt op de Nederlands-Duitse grens. Tussendoor gaan we met Pinksteren kramperen ( en in dat woord zat geen schrijffout) op Opwekking.

Verder moet ik helaas bekennen dat dit geestdodende kanaal mij geen inspiratie geeft voor nog wat bespiegelingen des levens, of andere anekdotes. Het wordt morgen in Maagdenburg een kleine 32 graden, dus misschien dat morgen de eerste jaarlijkse overboord zwempartij gaat plaats vinden. Misschien is het voor het meelezende NASA belangrijk om daar even rekening mee te houden. Zodra ik namelijk mijn T-shirt uit doe kan de Hubble telescoop geen enkele scherpe ruimte foto meer maken wegens overbelichting. 

Nog zeventig kilometer te gaan….

Ik heb sterk het gevoel dat het tijd wordt weer eens wat van me laten horen. Ik zou dat weer succesvol kunnen onderdrukken, maar laten we dat nou eens niet doen en gewoon de wereld vermoeien met wat zinloos geleuter van deze zijde.

We zijn leeg en we liggen in Zwolle. Dat zijn nog eens mededelingen, vinden jullie niet? We liggen in een haventje, 500 meter bij het internaat vandaan waar Jacoline door de week vertoeft. En die (Jacoline) slaapt nu lekker aan boord op een doordeweekse avond in een schoolweek. Morgen ga ik haar naar school brengen. In zichzelf is dat geen schokkende mededeling, ware het niet dat ik haar nog nooit naar school gebracht heb. Dit heeft natuurlijk te maken met het belachelijke beroep waarin ik verzeild ben geraakt op een leeftijd waarop ze je eigenlijk ontoerekeningsvatbaar zouden moeten verklaren.

Dat leegliggen in Zwolle heeft zijdelings wel te maken met ietwat tegenzittende economische tijden. Maar als je dan toch op werk wacht vind ik het niet erg om dat hier te doen. Vroeger zou ik in Zwolle nog niet dood gevonden willen worden, maar sinds Jacoline hier op het internaat zit roept Zwolle bij mij hele warme gevoelens op. Maar laten we eerlijk wezen; als mijn kinderen in het bewustheidvernauwende Almere zouden wonen zou ik zelfs Almere een prachtstad vinden!

Annereen wordt steeds mobieler. Ze heeft een indrukwekkende, energieverslindende vorm van tijgeren uitgevonden om zich voort te bewegen. Dit resulteert weer in het ophangen van hekjes op plaatsen waar het levensgevaarlijk is voor de overige gezinsleden om hekjes te hebben. Zoals onder aan de trap. Even snel naar beneden rennen kan sinds kort bij ons een langdurig verblijf in het ziekenhuis tot gevolg hebben. Gisteren heb ik dat hekje opgehangen wat in mijn geval toch vaak resulteert in een directe aanval op mijn zelfbeheersing en vocabulaire. Dit werd nog ernstig bemoeilijkt door het feit dat mijn schoonouders een dagje meevoeren en zich dus op gehoorafstand bevonden. Maar het hekje hangt. Ik snap echter niet dat ze die “handleiding” laten tekenen door ruimtelijkinzichtgestoorde Zweden (hekje kwam uit de Ikea) met een slecht gevoel voor humor.

Ik geloof dat de tijd weer is gekomen om deze episode af te sluiten. Zij, die op een reisje wachten, groeten u.

Na hevig aandringen van enkele fans (mijn moeder en mijn ma) toch maar even wat vastleggen voor het nageslacht en de enkeling die zich wil verlagen om dit internetfeuilleton te volgen. Om er even lekker in te komen beginnen we maar met een mededeling: Florianne is er van door. Ze heeft de benen genomen en vertoeft nu, samen met haar schoonzus, in een niet nader te noemen arabisch land. We zouden het ook kunnen omschrijven als vakantie, maar dat klinkt zo verschrikkelijk saai. Zo nu en dan houdt ze haar thuisfront op de hoogte met geruststellende sms-jes. Zo van: “Hier alles goed. Gaan morgen onder begeleiding op excursie. Zijn nogal opdringerig hier.” Of: “Net krokodillen gezien. Worden hier gezandstraald door een saharastorm.” Of: “Saharastorm overleefd, net op het hoofd van een fakir gestaan”. Daar tussendoor enkele moties van wantrouwen zoals: “Vergeet je Jacoline niet te bellen?”, en nog enkele die echt alleen voor ondergetekende bedoeld zijn.

Hier aan boord zijn mijn ouders de boel komen versterken, wat niet bepaald een overbodige luxe is. Na de eerste dag was Annereen ook gewend aan oma wat het leven weer een stuk eenvoudiger maakte.

Wij zijn in de afgelopen tijd naar Bremen geweest, en van Bremen naar Kelheim en toen nog even naar Krems in Oostenrijk (viel net in de voorjaarsvakantie) en vandaar uit naar Zeebrugge waar we vandaag zijn leeggekomen. Maandag gaan we in Doornik laden voor Tiel. Dinsdag hoopt Florianne weer veilig te landen op Schiphol en wordt alles weer normaal.

Donderdag was het schuttevaervergadering. Dat is belangrijk, beste mensen, daarvoor worden offers gebracht. Woensdagavond kwamen wij om 23:00 uur aan in Datteln en zochten daar een plaats om te overnachten. Alles bezet natuurlijk, alleen de ligplaats voor schepen met gevaarlijke stoffen was nog vrij. Daar dan maar liggen, niemand die er last van heeft. Om 01:30 maakt Florianne mij wakker met de mededeling dat ze iemand aan dek hoort lopen. Ik doe het gordijn open en schuif het raam open en sta oog in oog met een ietwat verschrikte agent. Hij herstelde zich snel en deed plechtig de mededeling dat ik daar niet mocht liggen. Aangezien mijn wettelijke vaartijd om was, en ik me daar altijd keurig aan houd, *kuch*  antwoordde ik dat ik ook niet weg mocht varen. Een dilemma was geboren. Ondertussen raakte ik ook wat geïrriteerd en vroeg of hij niks belangrijker te doen had. Dit was belangrijk, vond hij. Nou, dat vond ik niet en schoof het raam dicht, en de gordijnen ook. Slapen maar weer. Niks meer van gehoord, zal wel een prent van komen.

Afijn, de volgende ochtend om half zes het bed uit, en verhaalt naar een plaats waar we wel mochten liggen. Dacht ik. Bleek een plaats te zijn waar je maar twee uur mocht liggen. Aangezien ik de hele dag weg zou zijn, en Florianne aan boord zou blijven, leek het me geen goed plan om daar te blijven. Auto eraf gezet en naar de palen voor de sluis gevaren. Florianne uit bed gehaald en haar de auto om laten rijden. Uiteindelijk zat ik om kwart voor acht in de auto. Alles gelukt.

’s Avonds kwam ik weer terug bij het schip dat op de palen boven de sluis lag. De afstand tussen het schip en de wal was eigenlijk net te ver om met de autokraan de auto aan boord te krijgen. Dus verzon ik een list. Om met de auto in de buurt van de autokraan te komen, moest ik even om een paar paaltjes in het weggetje rijden. Om die paaltjes heen rijden betekende wel dat ik over een behoorlijk schuin dijkje moest rijden. Eerst nog even gecheckt of de grond niet zacht was, want je wilt natuurlijk niet vast komen te zitten! Onder aan het dijkje was trouwens het kanaal, dus enige voorzichtigheid was geboden. Eigenlijk ging het gelijk al mis, ik nam de bocht iets te ruim en stond vervolgens vervaarlijk scheef op het schuine kantje. De auto kantelde niet, maar toch was er even sprake van wat lichte nerveusiteit. Ook omdat de auto wat verder richting kanaal leek te glijden dan ik voor ogen had. Maar gelukkig groef de auto zich op tijd in en stond hij muurvast voordat het echt kritisch werd.

Florianne was ondertussen op het geluid afgekomen en haar oneindige vertrouwen in mijn inzicht en crisismanagement had wat haarscheurtjes opgelopen. Ik kreeg in elk geval een blik die ik wel vaker zie, maar die ik nog niet geheel doorgrond heb.

Ik deed maar alsof alles volgens plan was gegaan en meldde dat we even met het schip vooruit gingen. Net zo ver tot de kraan precies boven de auto kwam. Aangezien ik behoorlijk dicht bij het water stond, was de afstand tussen wal en schip geen thema meer. En voíla, nadat we het schip verlegd hadden, kon ik met de kraan precies de auto pakken.

En toen hebben we het schip weer terug op zijn plek gelegd, en ziet het dijkje eruit alsof er een tank overheen gereden heeft. Ik ben nu wel even toe aan een borrel, maar dat terzijde.